Cytaty z tagiem „nadzieja” (postacie)

Anna Kyoyama: Prawda nigdy nie jest lepsza niż nadzieja.

Cho Hakkai: Jeśli ktoś ci ufa, to równocześnie ty sam bardziej o siebie dbasz. Nie chcesz zawieść jego nadziei... tym bardziej, że sam mu ufasz.

Ichigo Kurosaki: Widzę duchy. Dotykają mnie, rozmawiam z nimi. I tyle. Czasem właśnie tak znikają. Nie jestem pewien dlaczego. Czasami wszystko, co pozostaje, to plama krwi, którą tylko ja mogę zobaczyć, oraz nijakie uczucie przypominające ból. Nieważne, jak silny bym się nie stał, nie mogę ich ochronić. Kiedy o tym myślę, me serce jest niczym ostrze. Tak wciąż krąży. Krążenie. Jeżeli przeznaczenie jest kołem, to my jesteśmy piaskiem miażdżonym w jego trybach. Jesteśmy bezsilni. Wszystkim, czego pożądamy, jest moc. Nawet jeśli nie możemy chronić innych, otaczając ich ramieniem, pożądamy ostrza, które je obciąży. Moc zmieniająca przeznaczenie musi wyglądać jak opadające w dół ostrze. Czy moja moc jest w stanie zmienić przeznaczenie? Czy może zostanę przez nią pochłonięty jak Kariya?

Karma Akabane: On jest martwy, mimo że ciągle żyje... W tej chwili zrozumiałem. Gdybym stracił w nim całą nadzieję... dla mnie to to samo, jakby był martwy.

Kaworu Nagisa: Ludzka nadzieja jest zrodzona ze smutku.

Konan: Jest światłem. Dlatego kwiat nadziei może przy nim rozkwitnąć!

Lenny: Strach zabiera ludziom nadzieje i marzenia.

Lieselotte Werckmeister: Nadzieja jest zwykłym, głupim snem, który przynosi później tylko
rozpacz.

Locke: Pamiętaj: twoja nadzieja może umrzeć tylko razem z tobą!

Loki: Nadzieja. Jakie piękne słowo. Jeśli masz nadzieję, twoja rozpacz rozbłyśnie jeszcze bardziej.

Lola: Obarczanie innych swoimi nadziejami czasem wymaga poświęceń!

Mamoru Chiba: Marzenie jest ostatnią pociechą w najgorszych chwilach. Zakwita jak kwiat. Daje nadzieję i siłę do walki.

Margo: Póki tli się w nas życie, póty mamy prawo do nadziei.

Monokuma: Lęk i przerażenie biorą się z nadziei. Nie znam tych uczuć, bo wypełnia mnie tylko rozpacz.

Narrator: Bez względu na to, czy to my ranimy, czy ktoś zrani nas... popłynie czerwona krew. Nie można powiedzieć, że jest to droga. Ale właśnie krew płynąca przez tę cienką i wąską rurkę sprawia, że wynikające ze strachu przed sobą nawzajem uprzedzenia, niekończąca się walka, w której za przelanie krwi odpłacało się wrogowi tym samym, wydaje się już tylko przykrym wspomnieniem. Nie jest to już nierealne pragnienie pozostające w sferze marzeń... Teraz ją wyraźnie widać. Drogę prowadzącą ku słońcu!

Nefertari Vivi: Ja ruszyłam na małą przygodę. To była podróż w poszukiwaniu rozpaczy poprzez ciemne, ponure morza... Po opuszczeniu mojego rodzimego kraju, morze, które zobaczyłam było ogromne. Trudno było mi uwierzyć, jak dużo jest ogromnych wysp. Rośliny i zwierzęta, których nigdy nie widziałam... Zabytki, których nawet nie wyobrażałam sobie w snach. Muzyka fal, było cicho w tym czasie, zmywała moje błahe problemy. W innych czasach byli zawzięci, żeby śmiechem zniszczyć moje strachliwe uczucia. A w środku ciemnej burzy natknęłam się na mały statek. Statek, który zabrał mnie ze sobą i powiedział: „Czy nie widzisz tego światła na przedzie?”. Ten tajemniczy statek nigdy nie zgubił swojej drogi w ciemnościach, przeszedł przez potworne fale, jakby tańczył. Nigdy nie przeciwstawia się morzu, a jednak dziób statku zawsze skierowany jest naprzód. Nawet przez porywiste wiatry. A następnie wskazuje palcem punkt. „Spójrz! Światło jest tam!” Historię moją można nazwać mitem, ale ja wiem, że jest ona prawdziwa. I tak... Ja... nie mogę iść z wami! Ale chcę podziękować wam za wszystko, co zrobiliście do tej pory. Chciałabym pójść na inną przygodę, ale nie mogę...! Bo widzicie... Ja kocham mój kraj bardzo mocno! Dlatego nie mogę. Chociaż ja nadal będę trwać tu i teraz... jeśli ponownie się kiedyś spotkamy, któregoś dnia... możecie jeszcze raz nazwać mnie waszym przyjacielem?

Norma Selner: I oni w końcu znikną niczym gwiazdy na niebie. Jednakże gdy te gwiazdy zaczną spadać, malując linie na niebie, mimo że będzie ona ledwo widoczna, pokażą nam przyszłość. Ludzie zwą to nadzieją.

Raiha: Każdy kiedyś jest pesymistą. Każdy popada kiedyś w zniechęcenie, każdy traci kiedyś nadzieję. Ale myślenie negatywne nigdy nie zbliża nas do celu. Chodzi o to, by wybić się z tego zniechęcenia i braku nadziei!

Rin: Nie mogę wiecznie pogrążać się w cierpieniu. Muszę ruszyć naprzód i uwierzyć w przyszłość. Nawet jeśli zatracę się w smutku i stracę wszelką nadzieję, wspomnienia o tobie dodadzą mi sił. Nie jestem sama... Bo mam ciebie. Dziękuję ci.

Shiori Shiomiya: Dla mężczyzny, który jest po prostu zboczeńcem, jest jeszcze nadzieja, ale dla mężczyzny, który jest zboczeńcem niedotrzymującym danego słowa, nie ma już ratunku.

Sora: Serca mogą być słabe, czasami mogą się nawet poddawać. Ale dowiedziałem się... że gdzieś w głębi jest światło, które nigdy nie gaśnie!

Tanabe Jirou: Z rozpaczliwej pustki rodzą się nadzieje.

Tobi: Odkładając problemy na potem i tłumacząc się słowem „nadzieja”, jedyne, co cię czeka, to pusta rzeczywistość. To los tych, którym na darmo powierzono, jak i tych powierzających.

Yuki Giō: Jego srebrne oczy przebudziły moje uśpione serce. Jak by je opisać... Już wiem. Jak nie z tego świata. Te oczy... W końcu cię odnalazłam.

Yūki Tenpōin: Fajerwerki rozkwitają na sekundę, by następnie zniknąć na zawsze.