Cytaty z tagiem „miłość” (chronologicznie)

Gen Nakaoka: Człowiek to takie dziwne stworzenie... Bywa, że spotyka kogoś tylko raz i tak się zakochuje, że nie może o nim zapomnieć.

Kazuya Ryuzaki: Chce, żebym zapomniał o Erice. Ale to nie sprawi, że będę mocniejszy. To właśnie moja miłość do Eriki dodaje mi sił.

Geroya: Wybacz wielkiemu Olbanowi. Nienawiść prowadzi do ruiny, miłość otwiera bramę do szczęścia.

Przesłuchujący: Chcemy wiedzieć, co jej przekazałeś!
Kazuya: Dobrze. Powiedziałem jej: „Eriko, kocham cię!” i to wszystko.

Ikki: Lymnadesie, uważałeś, że miłość i łzy są ludzkimi słabościami, ale to właśnie dzięki nim można dokonać niemożliwego. Też kiedyś o tym zapomniałem.

Yang Wen-li: Ktoś, kto nie potrafi nienawidzić, nie będzie też umiał niczego pokochać.

Griffith: Nie czuję do ciebie niczego... Ani miłości, ani nienawiści. Tamtej nocy znalazłeś się w odpowiednim miejscu o odpowiednim czasie, więc postanowiłem cię wykorzystać. Byłeś zaledwie kamykiem, który zupełnym przypadkiem leżał przy mojej drodze. Tylko tym, niczym więcej.

Usagi Tsukino: Mamoru! Przyszła twoja Bunny. Przyniosłam ci ciasteczka domowej roboty. Są trochę przypalone, ale to drobiazg w porównaniu z ogniem mojej miłości do ciebie.

Tokiya Mikagami: Aż tak go kocha, nawet o tym nie widząc. Jest jakaś opóźniona?

Recca Hanabishi: Nigdy nie mów, że mama ci przeszkadza! Mamy są bardzo, bardzo ważne!

Kasumi: Lubię cię. Kocham cię. Chcę, byśmy zawsze byli razem...
Domon: Przepraszam, ale mam już swoją wybrankę.

Conan Edogawa: Walentynki to tajemnica miłości!

Inuppe: To siła, która nie może być zmierzona... Siła, dla której niemożliwe nie istnieje! Niszczy wszystko dookoła... Ta siła to... miłość!!!

Shinji: Asuko, ratuj mnie! Proszę. Chcę być tylko przy tobie!
Asuka: Bzdura. Każdy by się nadał. Ale boisz się Misato i Pierwszej! Tak samo jak ojca i matki! Dlatego uciekasz do mnie!
Shinji: Ratuj mnie!
Asuka: Po linii najmniejszego oporu!
Shinji: Proszę, ratuj mnie!
Asuka: Ale nikogo szczerze nie kochałeś! Jesteś tu tylko ty! I nigdy nie kochałeś nawet samego siebie!

Yuichi Tachibana: Kochać kogoś to znaczy akceptować go takim, jakim jest.

Mizuki Mochizuki: Nie wiem, dokąd jadę. Nie wiem, czy to miłość. Oboje jesteśmy słabi. Gdy się spotkamy, by dalej pójść razem... to skończymy w raju czy w piekle?

Jeżeli Bóg jest miłością, my musimy stać się Bogiem. W przeciwnym razie my ludzie aż po kres czasu nigdy nie zaznamy prawdziwej miłości.

Sanji: Violetko!
Violet: Tak?
Sanji: Po prostu chciałem wypowiedzieć twoje imię!

Minato Namikaze: Wojny rodzą się z naszego pragnienia ochrony bliskich. Tak długo, jak istnieje miłość, będzie istnieć też nienawiść.

Yashamaru: Rana na ludzkim ciele krwawi i pewnie wygląda na bolesną, jednak z czasem przestaje boleć, tak chce natura. Można jej nawet pomóc lekarstwem. Jednak najgorsze są rany duszy. Je leczy się najdłużej.
Gaara: Rany duszy?
Yashamaru: Ranione ciało i raniona dusza trochę się od siebie różnią. W przeciwieństwie do rany cielesnej rana duszy nie zniknie bez odpowiedniej maści. Jest tylko jeden lek, który potrafi uśmierzyć ból zranionego serca. Ale jest z nim pewien kłopot. Musi on być zaaplikowany przez drugą osobę.
Gaara: Co to za lek?
Yashamaru: To miłość.

Kei Kurono: Jeśli ona będzie ze mną, zostanie w to wplątana. Tak długo jak będzie przy mnie, zawsze będzie narażona na niebezpieczeństwo. Jeśli naprawdę, jeśli naprawdę o nią dbam, czy powinienem z nią zerwać?

Yasu: Śmiej się z miłości, a miłość przysporzy ci łez.

Shippō: Kagome ci wybaczy.
Inuyasha: O czym ty gadasz? Wyjdzie na to, że to ja się myliłem!
Shippō: Bo to ty się myliłeś! O co ciągle podejrzewasz Kagome!? Nawet jak wiedziała, że jesteście wrogami, wzięła jego stronę. Kōga był wrogiem Inuyashy, odkąd Kagome została porwana i omal nie zginęła... To prawda! Dlaczego Kagome była po jego stronie, po tym wszystkim, co przeszła? Inuyasha... Czy Kagome lubi tego Kōgę?
Inuyasha: A czemu mnie o to pytasz?! Jak przylazłeś udzielać mi lekcji, powinieneś przynajmniej wiedzieć, co mówisz!

Ishida: Ty jesteś... Pesche Guatiche?
Pesche: On... Pamięta moje imię i nazwisko...? Jak to? Przecież przedstawiłem się tylko raz! A może...
Pesche: Słuchaj no... Czy ja ci się aby nie podobam?

Orihime Inoue: Nie umieraj! Proszę... Nie musisz wygrywać. Nie musisz dawać z siebie wszystkiego. Ja... po prostu nie chcę, żebyś jeszcze bardziej cierpiał!

Miłość jest z natury upokarzająca. Wszyscy zakochani walczą z upokorzeniem.

Pain: Miłości i przebaczenia nie da się kupić pięknymi słówkami.

Rzeczą, która może wyleczyć ranę w sercu, jest... miłość. Miłość jest duchem poświecenia siebie za kogoś ważnego i bliskiego tobie, jest to wyrażane przez troskę i obronę tej osoby.

Rue: Choć jest obdarzona pięknem, sprytem i siłą, tej księżniczce nie jest przeznaczone bycie z księciem. Gdy wyznaje swoją miłość, obraca się w promyk światła i znika.

Narratorka: Dawno, dawno temu była pewna nieszczęśliwa miłość, która miała się nigdy nie spełnić. Samo to jednak nie mogło zrodzić historii. Mężczyzna, który snuł opowieść o owej miłości, odszedł z tego świata. Historia miała żyć dalej z miłością nieszczęśliwą po wsze czasy. Opowieść, która straciła opowiadającego, wędruje teraz samotnie w poszukiwaniu swojego zakończenia.

Kaczka: Mytho nie wie, jakie to uczucie być zakochanym. Nawet jeśli Rusia kocha Mytho. Czy to nie smutne?
Edel: Smutne?
Kaczka: Nie uważa tak pani?
Edel: To smutne dla Mytho? Dla Rue? Czy dla ciebie, Kaczko?

Rue: Zawsze patrzyłam tylko na Mytho. Czy będzie miał serce, czy nie, nie zmieni to faktu, że go kocham. I nie przestanę. Będę go kochać coraz bardziej.

Narratorka: Dawno, dawno temu żyła sobie pewna panienka. Panienka chodziła w obdartych łachmanach i zwano ją Kopciuszek. Dzięki magii stała się piękną księżniczką i tańczyła z księciem. Gdy wybiła północ, panienka zgubiła swój szklany pantofelek i ponownie wróciła do bycia Kopciuszkiem. Książę podjął trud i odszukał panienkę, po czym wziął ją za żonę. Ale... czy książę naprawdę kochał tę panienkę?

Narratorka: Dawno, dawno temu żyła sobie pewna panienka posiadająca skrzydła wolności. Mężczyzna, który kochał panienkę, pomyślał: „Gdybym tylko związał te skrzydła, już nigdy nie musielibyśmy się rozstawać”. Gdy jednak mężczyzna owinął skrzydła panienki magicznym szalem, skrzydła natychmiast opadły, a panienka zmarła. Mężczyzna nie wiedział, że skrzydła dziewczyny były źródłem jej życia.

Edel: To klejnot zwany „Miłość”. Skoro tak ci się spodobał, mogę ci go oddać. [...] Jednakże choć ten klejnot jest mocny, łatwo go zniszczyć. Choć piękny, łatwo go zanieczyścić, a walka o niego może prowadzić do śmierci. Obchodź się z nim bardzo ostrożnie.

Drosselmeyer: Jeśli uważasz się za rycerza, przezwycięż strach i pokonaj zło. Jeśli jesteś czarnym charakterem, musisz bez litości uśmiercić księżniczkę. Jeśli jesteś księżniczką, musisz pomóc księciu mocą swej miłości. Jeśli jesteś księciem, skorzystaj ze swojej mądrości i odwagi... Oj, to akurat niemożliwe.

Narratorka: Dawno, dawno temu żył sobie pewien przystojny niewolnik. Nie łańcuchy go jednak więziły, lecz miłość księżniczki. Każdego dnia i każdej nocy księżniczka szeptała niewolnikowi swoją miłość, a niewolnik spełniał jej oczekiwania. Uwiązane ciało. Uwiązane emocje. Które z nich, niewolnik czy księżniczka, było naprawdę uwiązane?

Narratorka: Dawno, dawno temu żył sobie pewien książę, który kochał piękną białą łabędzicę. Mimo to książę wpadł w sidła czarnej łabędzicy i zdradził swoją ukochaną łabędzicę. Nierozmyślnie zaprzysiągł czarnej łabędzicy miłość. Wtedy biała łabędzica porzuciła samą siebie, pragnąc ocalić ukochanego księcia. Nadszedł czas, w którym głębia ich miłości zostanie poddana próbie.

Narratorka: Dawno, dawno temu był pewien mężczyzna, który zmarł. Książę i kruk z opowieści tego mężczyzny wydostali się z historii i walczyli. W końcu książę wyrwał swoje własne serce i z pomocą zakazanej mocy zapieczętował kruka. Książę, który stracił serce, pewnego razu w pewnym mieście spotkał kaczkę. Z miłości do księcia kaczka zmieniła się w księżniczkę, po czym zaczęła zbierać odłamki jego utraconego serca. Książę stopniowo odzyskiwał serce, aż wreszcie odzyskał także uczucie miłości. I żyli długo i szczęśliwie. Czy jednak na pewno? Gdy tylko księżniczka wyzna księciu miłość, przeznaczone jej obrócić się w promyk światła i zniknąć.

Narratorka: Dawno, dawno temu żył sobie pewien mężczyzna, który zakochał się w lalce. Być może z powodu tej miłości pewnego dnia lalka ożyła i zaczęła tańczyć. Mężczyzna był wniebowzięty. Wierzył, że skoro to lalka, to nigdy nie zdradzi jego miłości, i że będzie miał tylko dla siebie najczystszą i najniewinniejszą miłość na świecie. A jednak lalka, której dano życie, odrzuciła miłość mężczyzny i pokochała innego.