Cytaty z tagiem „śmierć” (chronologicznie)

Daijiro Kumai: Ludzie powinni umierać na starość, kiedy przyjdzie ich czas! A tu my, młodzi, chociaż dopiero zaczynamy życie, musimy odejść przed nimi. Ciekawe, że te staruchy, które wszczęły wojnę, jakoś nie śpieszą się do piachu!

Daikichi Nakaoka: Nie obchodzi mnie żaden Cesarz! Jutro umrzemy z głodu, bo nie będziemy mieli co do garnka włożyć! A założę się, że Cesarz nie opuścił ani jednego posiłku przez całe swoje zafajdane życie!

Kimie Nakaoka: Gdziekolwiek spojrzeć, stosy martwych ciał wznoszą się jak góry... Iluż to ludzi musiało zginąć... Hiroszima to prawdziwe piekło.

Seiji Yoshida: Ja już długo nie pożyję. Wkrótce umrę. Ale przed śmiercią chciałbym namalować jeszcze choć jeden obraz... Zanim umrę, chciałbym jeszcze raz rzucić się w wir pracy.

Seiji Yoshida: Mnie też czeka podobny los. I ja niedługo umrę. I wyrzucą mnie jak łachman. Nie pozwolę, żeby was wyrzucono jak łachmany. Całe wasze cierpienie, cały wasz żal – wszystko to uwiecznię.

Maetel: Nie mówiłam ci, dlaczego ta planeta będzie zniszczona, prawda? Dawno temu ludzie założyli zbroje wszystkim stworzeniom, żeby ochronić słabsze istoty przed śmiercią.
Tetsuro: Musieli być bardzo mili.
Maetel: Tak. Ale skoro wszystkie stworzenia miały zbroje i były silne... w końcu nie było już zwierząt do zjedzenia.
Tetsuro: Zwierząt do zjedzenia?
Maetel: Żeby zwierzęta wciąż żyły, mniejsze istoty muszą zostać poświęcone. Takie jest prawo natury. Na planetach takich jak ta, gdzie nie ma już słabszych istot do poświęcenia... wszystkie formy życia umierają.
Tetsuro: Maetel... mówisz, że żeby coś przetrwało, coś innego musi zostać poświęcone? Byłoby smutno, gdyby takie prawo panowało w całym wszechświecie.
Maetel: Tak.
Tetsuro: Czy można je jakoś obejść i wciąż żyć, Maetel?
Maetel: Nie wiem.

Rasen: To, czy zginę, nie zrobi wielkiej różnicy, przecież jestem tylko małą śrubką. Proszę, pozwólcie mi umrzeć!
Maetel: Mylisz się. Nieważne, o jakiej maszynie mówimy, brak nawet jednego elementu może sprawić, że stanie się bezużyteczna.

Kenshiro: Jesteś już martwy.

Kenshiro: Jesteś już martwy.

Son Gokū: Kuririn... to umieranie to niezbyt przyjemna... rzecz... nie?

Kuririn: Niesamowity był skubaniec... Może wykopiemy mu grób...
Vegeta: Chyba sobie wykopiecie, palanty!

Frizer: Nie jesteśmy dziś zbyt rozmowni, co? Trzeba będzie zabić.

Goku: Choć wiem, że sprawi to przykrość Chichi i Gohanowi, nie musicie przywracać mnie do życia. Zresztą Gohan jest już silniejszy ode mnie.
Gohan: To nieprawda, tato!
Goku: To tyle. Na razie! Jak kiedyś umrzecie, znów się zobaczymy! Trzymajcie się!

Camus: Jako twój mistrz wolę zabić cię własnoręcznie, niż patrzeć, jak robią to inni Złoci Rycerze.

Mime Benetnash: Jedynym sposobem, aby zakończyć walkę, jest oddanie się w objęcia śmierci.

Ikki: Zasługują na śmierć. Nawet stojąc przed bliską osobą, nie można tracić czujności! Okazali słabość niegodną Rycerzom!

Largo: Ludzie. Obrzydlistwo. W zamian za grzech zranienia boga skazuję was na śmierć.

Julian Mintz: Nie chciałbym umrzeć na tyle młodo, by do końca nazywano mnie małym.

Yang Wen-li: Tak jak kiedyś każdy z nas umrze, państwa również nie są nieśmiertelne.

Alexander Bucock: Lepiej, by Sojusz umarł jako kraj demokratyczny, aniżeli dla przeżycia stał się państwem dyktatorskim.

Reinhard von Lohengramm: Gdyby mój przyjaciel wciąż żył, miałbym przed sobą teraz nie pana, lecz pańskie zwłoki.

Reinhard von Lohengramm: Coś, co ma przepaść, lecz się temu opiera, ostatecznie i tak zgnije, niezależnie, czy to człowiek, czy państwo.

Dusty Attemborough: Może i w naiwnej kreskówce martwy bohater mógłby powrócić do życia na życzenie producenta. Jednak świat, w którym żyjemy, nie jest takim wspaniałym miejscem. Ci, którzy zginęli, nigdy już nie powrócą. Dlatego właśnie nie ma na tym świecie nic cenniejszego od życia.

Paul von Oberstein: Błędnie wybrałeś kaisera jako obiekt swojej nienawiści. To ja zaleciłem jego wysokości brak działania w sprawie Westerland. Nie powinieneś atakować kaisera, tylko mnie. Przeszkodziłoby ci mniej ludzi i twój zamiar mógłby zakończyć się sukcesem.

Jiaozi: Miałem sen, że zostałem zabity. Ten jutrzejszy turniej... Mam wrażenie, że wydarzy się coś złego.

Son Gokū: Kuririn... to umieranie to niezbyt przyjemna... rzecz... nie?

Kuririn: Niesamowity był skubaniec... Może wykopiemy mu grób...
Vegeta: Chyba sobie wykopiecie, palanty!

Frizer: Nie jesteśmy dziś zbyt rozmowni, co? Trzeba będzie zabić.

Bulma: Jak zdrówko, Yamcha?
Yamcha: W sumie nie żyję, ale jest spoko.

Son Gokū: Ludzie, których kochamy, nie umierają, bo na zawsze pozostają w naszym sercu.

Goku: Choć wiem, że sprawi to przykrość Chichi i Gohanowi, nie musicie przywracać mnie do życia. Zresztą Gohan jest już silniejszy ode mnie.
Gohan: To nieprawda, tato!
Goku: To tyle. Na razie! Jak kiedyś umrzecie, znów się zobaczymy! Trzymajcie się!

Kuririn: Dende, nie wiesz przypadkiem, co się dzieje z Goku?
Dende: Pan Goku już jest martwy, więc nie trzeba się martwić, że zginie.

Piccolo: Może to prawda, że nie umrzesz... Ale nawet gdy będziesz dalej żył, jeżeli nie będziesz w stanie niczego zdziałać, to doprawdy będzie dla ciebie piekło. Sprawię, że zasmakujesz tego piekła!

Guts: Zginął, robiąc to, czego pragnął... Co w tym złego? Idę o zakład, że jak najbardziej był szczęśliwy! Oczywiście, dopóki nie zginął. Po śmierci nic nas już nie czeka.

Guts: Każda ambicja ma swoją cenę. Jeśli pragniesz czyjejś śmierci, musisz być gotów podzielić jego los... A ceną zbyt wielkiej ambicji jest zatracenie.

Godo: Nienawiść to jedno z miejsc, w których szukają schronienia ludzie, którzy nie mogą znieść ciężaru smutku. Zemsta to jak ostrzenie zardzewiałego od krwi ostrza przez zanurzanie go we krwi. By naprawić ostrze twego serca przeżartego smutkiem, nurzasz je we krwi. Ale im więcej je ostrzysz, tym bardziej rdzewieje. A im bardziej rdzewieje, tym więcej je ostrzysz. Na koniec zostanie ci tylko garść prochu. To naturalne, że tak się zachowujesz, ale w twoim sercu jest wielka rana. W twym sercu otwarła się przepaść zwana „strachem”.

Leona: Jeśli mamy żyć jak potwory, to umrzyjmy z głodu jako ludzie!

Jasugun: Już niedługo, niedługo... umrę? Nie czuję bólu, ale gdzieś tam w głębi gardła czuję coś dziwnego... Ten smak... to smak śmierci. Widzowie chcą zobaczyć moją śmierć... zwykłą śmierć zwykłego śmiertelnika... Ktoś powiedział, że bohaterowie muszą ginąć... Ale ja... jestem championem!

Tullece: Gdy ta planeta obróci się w pustkowie, w samym jej centrum wykopię ci grób. Choć tyle mogę zrobić dla kolegi Saiyanina.

Narrator: Yusuke Urameshi ma 14 lat. Miał być głównym bohaterem tej historii. Ale już zdążył zginąć.