Cytaty z tagiem „muzyka” (najlepsze)

Rio Umemiya: Jest 5:15 i jadę po szosie. We włosach mam wiatr, a muchy mam w nosie. Mój Morty jest ze mną, więc jadę powoli. O nie! Jest 5:16 i jadę po szosie. We włosach mam wiatr, a muchy mam w nosie. Mój Morty jest ze mną, więc jadę powoli. O nie! No dalej, Morty, przecież znasz słowa! Śpiewaj! Ta droga jest nasza!

Tamana: Nie możesz po prostu grać na shamisenie. Musisz włożyć uczucie w grę na tych trzech strunach, w przeciwnym wypadku nie poruszysz ludzkich serc.

Nitaro: Nawet małpy potrafią naśladować. Grajcie we własnym stylu!

Manta Oyamada: Szaman czy nie szaman, ale on zadufany. Nic się nie uczy, słucha muzyki, jakiej chce, gapi się na gwiazdy, gapi na rzeki... Też chciałbym robić takie rzeczy.

Kagura: Brzmi jak „Rocky”, nie?
Gintoki: Puszcza podobny motyw do tego z „Rocky’ego”.
Kagura: Brzmi podobnie, ale to nie ten sam.
Gintoki: To pewnie sprawa tonacji. Wiesz, gdyby użyła oryginału, wyskoczyliby z prawami autorskimi. Ale czemu „Rocky”?!
Gengai: Nie motywuje cię ten dźwięk?

Tata Kotomi: Ten świat jest złożony z tysięcy harf, których nie sposób dojrzeć oczyma. Nasz świat jest wypełniony takimi harfami, a każda z nich wydaje inny dźwięk. Wszystkie te dźwięki współgrają ze sobą, tworząc niepowtarzalną melodię.

Yoh Asakura: W przyszłości chcę cały dzień słuchać muzyki i mieć spokojne życie.

Misaki: Kiedy on słucha muzyki, potrafi w myślach w czasie rzeczywistym konwertować ją do pliku MP3.

Reira: Bez uczuć nie można śpiewać.

Yoh Asakura: Każdego dnia chcę słuchać ulubionej muzyki! I żyć wolnym od zmartwień!

Nana Komatsu: Wiesz, Nana. Pamiętam cię stojącą nad brzegiem rzeki, wpatrzoną w wodę, która mieniła się kolorami tęczy. Nuciłaś pod nosem pewną melodię. Czy mogłabym posłuchać jej raz jeszcze?

Nana Komatsu: Rzeczywiście nie mogłam zapomnieć tej nocy. Piosenka nie miała słów, więc Nana śpiewała, co jej przyszło do głowy. Stałam tam jak zaklęta. Zakochałam się w jej głosie. Stół był dla niej sceną, telefon mikrofonem, a księżyc reflektorami. Jedynie Nana potrafiła stworzyć tak magiczny nastrój. Wierzę w to aż po dziś dzień.

Kōsei Arima: Muzyka przekazuje słowa.

Nana Komatsu: To wszystko, co mogłam powiedzieć. Wsłuchałam się w piosenkę, którą Nana nuciła pod nosem. Jej wzrok był taki czytelny... Czułam, że tęskno jej do zaśnieżonych gór, niźli do miasta, w którym nie widać gwiazd. To prawda, że jestem przebiegła. Shōji nie był jedynym powodem, dla którego tam sterczałam. Nie byłam ideałem... choć na takiego się kreowałam, gdyż chciałam uniknąć nienawiści ze strony Nany.

Gyro: Tytuł to „Piosenka o serze”. To zaczynam. Pizza, mozzarella~ Pizza, mozzarella~ Rella rella rella rella. Rella rella rella rella. Rella rella rella rella~ Pizza, mozzarella~ I tak to leci! Co sądzisz? W drugiej zwrotce powtarza się „Gorgonzola”. Zola zola zola zola zola~ Więc? Co myślisz?
Johnny: Jest świetna, Gyro! Naprawdę mi się podoba!
Gyro: Serio?!
Johnny: Oj, chłopie, jest świetna! Jest niesamowita! Wspaniała! Tak wpada w ucho! Szczególnie to „Rella rella”. To jakby... arcydzieło! Ciągle siedzi mi w głowie! Na pewno będzie hitem w Europie!
Gyro: Naprawdę?! Tak sądzisz?! Też tak w duchu myślałem! Możesz mi napisać do niej nuty? Rella rella rella rella.
Johnny: Zola zola zola zola. Chcesz założyć zespół?

Isao Kondo: Myślę, że kombinacja rocka i rapu stworzy pokój na świecie.

Kotaro Katsura: To nie rap! To jest Katsurap, yo!

Lovis: Jeśli dziecko przybędzie na świat, słuchając mojego śpiewu, wyrośnie na wesołą osobę.

Yū Otosaka: Wystarczy jeden utwór, by przywrócić tysiąc wspomnień.

Saki Arima: Fortepian to ty. Jeśli będziesz dotykał go z czułością, uśmiechnie się. Jeśli naciśniesz z siłą, rozwścieczysz go.

Takt Asahina: Muzyka ocali nasz świat.

Brook: Johohoho! W muzyce drzemie moc!!!

Barman: Dzięki muzyce nasze uczucia iskrzą. Jej historia jest bardzo długa. To ona jest istotą naszego życia!

Takt: Nauczyłaś się prowadzić ludzkie rozmowy? Kiedy do tego doszło?
Przeznaczenie: Uczę się z dnia na dzień. Wygląda na to, że diametralnie się od siebie różnimy, maestro. Ty niczego się nie nauczyłeś i bez przerwy mówisz o muzyce.

Takt Asahina: Współczujesz mojemu pianinu? Jestem pewien, że jest wniebowzięte, że taki geniusz jak ja na nim gra.

Sagan: Wygląda na to, że nieważne, jaka rozpacz by nas nie pochłonęła, zawsze znajdzie się ktoś, kto odważy się zagrać melodię, która rozchmurzy nasze smutne życia.

Takt Asahina: D2 nienawidzą dźwięków, które tworzą ludzie. A szczególnie przepięknej, rytmicznej muzyki. Im wybitniejszy utwór, tym bardziej są skłonni zaatakować, by go zniszczyć. Czas rozpocząć ten recital.

Kenji Asahina: Muzyka to światełko, które promienieje w sercach ludzi.

Lenny: Uważam, że muzyka jest czymś, co uszczęśliwi wszystkich ludzi. Zdaje mi się, że wszyscy tak sądzą, bez względu na wiek. To ona łączy serca, uśmierza ból, dodaje nam otuchy i prowadzi ku lepszemu jutru.

Shirogane: Zestarzałeś się, Seigenie Kazamaki. Jesteś na emeryturze?
Seigen: Matsuri przejął moje obowiązki. Teraz spędzam swoje dni na oglądaniu filmików z idolkami i graniu w gry wideo.

Iron Man: Pewien rockandrollowiec powiedział: „Ciężkie życie rodzi ciężką muzykę”. Ale Tony Stark mówi: „Ciężka zbroja rodzi ciężkie uderzenie”. Teraz cię tego nauczę. Czas na rocka!

Ushigome Yuri: W muzyce nie ma prawidłowej odpowiedzi. Każdy odpowie inaczej.

Przeznaczenie: Jestem uosobieniem muzyki.

Ryo: Napisz to, co ci w duszy gra.
Hitori: Ale jeśli zrobię tak, jak mówisz, stworzę gorzkie teksty dla wyrzutków.
Ryo: Jeżeli zaśpiewa je normik, to nie będzie zabawne?

Nina: Nie możesz dalej być solistką?
Momoka: Tak planowałam, ale wolę założyć zespół. Obgadujecie się, gadacie o tym, czujecie się niezręcznie, ledwo to wytrzymujecie. Mimo wszystko musicie ze sobą wytrzymać, więc tłumicie w sobie emocje, dopóki nie wystrzelą...
Nina: Nic z tego nie brzmi pozytywnie.

Nina Iseri: Wierzę w boga rocka!

Momoka Kawaragi: Im poważniej podchodzę do pisania piosenek, tym bardziej wracają do mnie wszystkie dawne zmartwienia. Że znów wszystko stracę.

Nina Iseri: Każda z nas zaczynała samotnie na tym świecie. Ale my znalazłyśmy muzykę. A odkąd odkryłam twoje piosenki, twoja pasja płynie w moich żyłach. To mnie z wami wszystkimi połączyło. Więc wierzę! W to uczucie, w naszą piosenkę!

Nina Iseri: Ta piosenka... dała mi impuls do działania. Bodziec, którego potrzebowałam. Kazano mi zachowywać się dojrzale. Siedzieć cicho i znosić to, być ponad tym. Uznałam, że muszę to zrobić. Pomyślałam, że nie ma innego wyjścia, jak tylko to znosić. Ale wtedy uratowała mnie ta piosenka. Przekonała mnie, że jeśli nie jestem w błędzie, to nie muszę się poddawać. Że powinnam przestać przejmować się konsekwencjami, I po prostu wykonać kolejny krok. I nie wiem, czy nie spadam w przepaść, czy może wyrosły mi skrzydła i szybuję w przestworzach. Ale ta piosenka dała mi odwagę, by zrobić ten pierwszy krok. Tak czy inaczej, nie mogę wrócić do tego, co było. I nie chciałabym, nawet gdybym mogła.

Dokurobei: Chyba już wiecie, że moja piosenka stała się przebojem telewizyjnym.
Dronio: Gratuluję, Dokurobei! Któregoś dnia będziesz bardziej znany od Franka Sinatry.