Cytaty (najnowsze), strona 4

Harley Quinn: Co to ma być, kot?
Peacemaker: Albo wilk.
King Shark: Pieseł...

Zero: Ludzie tylko niszczą świat. Są źli.

Iono: Każdy, kto kocha Sprigatito, musi być serdeczną osobą. Czuć od was najwspanialsze wibracje, wiecie?

Friede: Dobra kanapka to osiągnięcie subtelnej równowagi między apetytem i sztuką.

Aria Sayfort: Czy to w golfie, czy w życiu, każdy z nas musi popełnić błąd, by się czegoś nauczyć. [...] Z pewnością jest już za późno, żeby coś zrobić z popełnionymi błędami, ale można próbować nie popełniać ich znowu.

Ludlow: Kiedy zmienia się twój punkt widzenia, zmienia się też to, co widzisz. Rodzice i dzieci. Ludzie i Pokémony. Bardzo mnie ciekawi, czy widzą wszystko z innego punktu widzenia.

Dabi: Z biegiem czasu narosły wypaczone braki równowagi, które zaakceptowaliśmy.

Akutabe: O tej godzinie zazwyczaj się nie je.
Azazel: Ja mam otwarty umysł i jem, kiedy chcę.

Weston Fields: „Produkowane roboty mają ułatwiać ludziom życie i nie wolno im ich narażać”. To dawna reguła dotycząca robotów. Szkoda, że nie można jej odnieść do ludzi.

S566: Ludzie to najbardziej zaawansowane maszyny.

Fubuki Samejima: Życie nie różni się aż tak od meczu baseballa. Korzystasz z siły, zmysłów i intuicji, by wygrać jak najwięcej. To zacięty turniej. Teraz nie jest inaczej. Kiedy musisz walczyć, to tak, jakbyś stał na górce.

Shijima Seiji: Nie zadowolisz gości, gdy sam nie będziesz zadowolony.

Tohru Miyagishi: Człowiek irytuje się, gdy nic nie idzie po jego myśli, ale wiedz, że ciężka praca zaowocuje.

Semimaru Asai: Ciężko coś wymyślić, kiedy nawet optymista wpada w depresję.

Jiromaru: Szkolny mundurek ukazuje czystość dziewczęcia.

Matsumae Ohana: Tak, wszystko rozgrywało się jak w powieści. Piękna dziewczyna wyciągnęła do mnie dłoń. I wtedy... Kazała mi umrzeć.

Matsumae Ohana: Zawsze marzyłam, by chociaż raz w życiu starsza pani zaproponowała mi cukierka.

Kana: Czy to nie wspaniałe? Już w wieku sześciu lat interesowałam się karierą medyczną.
Reimi: Bardziej ciekawi mnie, co sprawiło, że chciałaś zostać detektywem.
Hibiki: A po lekarzu chciałaś zostać uzdrowicielką?
Kana: Nie... Potem chciałam być pilotem, baristą oraz zapaśnikiem zawodowym!

Jin: Bądź ostrożna, Xiaoyu. Williams to zabójczyni.
Xiaoyu: Nie wygląda tak groźnie.
Jin: Ona jest dosłownie płatną zabójczynią. To jej zawód.
Xiaoyu: Więc będzie rozczarowana, gdy pokona ją licealistka, co?

Jill: Kaburagi połączył się z Deca-dence. W zasadzie cała forteca to teraz „szef”. Deca-dence obecnie to Kabu-dence.

Natsume: Może i jest to niemożliwe. Może też przerażające. Ale nie zamierzam się poddać, dopóki nie spróbuję.

Nina: Nie możesz dalej być solistką?
Momoka: Tak planowałam, ale wolę założyć zespół. Obgadujecie się, gadacie o tym, czujecie się niezręcznie, ledwo to wytrzymujecie. Mimo wszystko musicie ze sobą wytrzymać, więc tłumicie w sobie emocje, dopóki nie wystrzelą...
Nina: Nic z tego nie brzmi pozytywnie.

Kaburagi: Świat potrzebuje błędów.

Natsume: Nie zaakceptuję tego. Mówiłeś mi, bym wyzbyła się ambicji. Może i masz rację, szefie, ale dla mnie to tak samo, jakbym była martwa.

Hitori Goto: Dzień sportu. Największe źródło traumy u introwertyków. Na podstawie ankiety Japońskiego Stowarzyszenia Dziwaków. Haniebny rytuał, który wyklucza osoby bez zdolności sportowych i odmawia im jakichkolwiek praw człowieka. Zarówno w trakcie lekcji, jak i po te biedne dusze są zniewolone, zmuszone do dekorowania transparentów i kibicowania!

Madara Uchiha: Słabi są godni pożałowania.

Motoko Kusanagi: Bez względu na to, co nami kieruje, wszyscy podejmujemy własne decyzje. Dopiero potem oglądamy się na innych.

Taba Yoichi: Komórka nie ma tu zasięgu. Żadnych znaków, drogowskazów ani ludzi. Poważnie? Czy my naprawdę jesteśmy w Japonii?

Heike Masaomi: Oko za oko, ząb za ząb, wieczny sen dla zmarłych.

Nitta: Synek, z jakiego jesteś gangu?
Ogami: Pierwszak z klasy B.

Płatki kwiatów wiśni tak naprawdę są białe. Białe jak śnieg. Wiesz, w jaki sposób zmieniają kolor na bladoróżowy? Wysysają krew z tych zwłok.

Seishirou Sakurazuka: Najbardziej godni podziwu są ludzie zupełnie przyziemni, którzy ze wszystkich sił, dzień w dzień, starają się wieść swoje zwyczajne życie. Którzy każdego dnia wstają z łóżka, idą do szkoły czy pracy, śmieją się i płaczą, martwią się i cierpią... Po prostu najlepiej jak potrafią, stawiają czoła rzeczywistości.

Seishirou Sakurazuka: Nie ma na tym świecie miejsca, gdzie ludzie są nagradzani tylko za to, że starają się ze wszystkich sił.

Seishirou Sakurazuka: Jak by się nie starać, nikt nie jest w stanie żyć tak, by nie sprawiać kłopotu komukolwiek.

Seishirou Sakurazuka: Nie ma znaczenia, jak bardzo jesteś smutny czy słaby, nigdy nie usprawiedliwia to bycia ciężarem dla innych.

Kawaki: Era shinobi dobiegła końca.
Boruto: Ja nadal jestem shinobi!

Ayako: Jeśli możesz być z kimś, kogo kochasz, jest to wystarczające, by być szczęśliwym.

Kikuchi: Jak się artysta nie połajdaczy, nie narysuje nic dobrego.

Metropoliman: Mimo że jesteś słodka i dziecinna, masz klasę specjalną?
Nasse: Może to moja słodkość jest tak wyjątkowa.

Mirai Kakehashi: Nie odnajdę szczęścia, jeżeli będę się kryć w domu.